دختر شرقی

می تراوید آفتاب از بوته ها . دیدمش در بهشت در دشت های نم زده .

مست اند وشما , یار باد , مویش افشلن , گونه اش شبنم زده .

لاله ای دیدم لبخندی به دشت پرتویی آب روشن ریخته , او صدا را در شیار باد ریخت :

                               " جلوه اش با بوی خاک آمیخته "

   رود تابان بود , او موج صدا : " خیره شد ما در رود و هم "

پرده روشن بود , او تاریک خواند : " طرح ها در دست دارد دود و هم "

چشم من بر پیکرش افتاد و گفت :‌ " آفت پژمردگی نزدیک او "

            دشت :

دریای تیش , آهنگ , نور

                                     سایه می زند خنده ی تاریک او .

               سهراب سپهری

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٢/۱٤ساعت ۳:۳٢ ‎ب.ظ توسط بهار نظرات ()



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت